X
تبلیغات
اشعار ترکی و فارسی از دو شاعر خلخال

سایین دهقان نورانی جنابلاریندان سئومه لی بیر غزل :

ليلاي زَمانسان

مجنون   ائليوبسَن   مني  ،  ليلايِ    زَمانسان

اَغياريله  گَزمَه  گوزليم ،  سَن  مَنه  جانسان

قلبيم چوبالور  سينه ده  اِي  گُل  سنه  خاطِر

سَن شاه داماريمدا دولانان قيرميزي  قانسان

گون  باتدي  قارانليق  بوريوب  كونلومي  اَمّا

آيسان گئجه لَر سن مَنه ، ظُلمَت داغيدانسان

هَر كَس باجارانماز سنه قيمت  وئره  بيلسين

صرّاف   اوزومَم   سنده  گوزَل  دُرِّ  گرانسان

هئچ سالمادون اوز  عاشقووي  بير  كَرَه  ياده

اغياريله  هر  گون  گئدوب   امّا   دولانانسان

بَسدور منه  بو ، مست  ائليوبدور  مني  نازون

جانا ، نَه  بيليم  سَن  بو  قَدَر  فتنه  سالانسان

(( دهقان )) اُلَه  بير گون ديَرَم :  قاتِلي سَنسَن

بيلسونله كه  عادتدي  سنه ، جانلار  آلانسان

تهران ؛ سه شنبه 13/11/1388 ؛ دهقان نوراني

غزل تُركي آقاي دهقان نوراني آن چنان اثري در مَن گُذاشت كه نا خواسته آن را به فارسي ترجمه نمودم البتّه از آنجا كه وزن همان وزن تُركي غَزَل مي باشد و سَعْيَم بر اين بوده تا حدِّ مُمكن دَخل و تَصرُّفي در مَعناي اَبيات نداشته باشم لِذا اُميد آن دارم اُدَبا بر حقير خُرده نگيرند . انشاءالله تعاليا

ليلاي زَماني

مجنونِ  تو   مي باشم   و  ليلايِ  زماني

با غير مَرو ، زانكه به اين جسم تو جاني

در سينه طَپَد قلب من از بهرِ تو اي  يار

خوني ،كه درون  رَگِ  من در  جَرَياني

شب گشته، سياهي همه جا سايه فكنده

ماهي تو، كه در ظُلمَتِ شب نور فشاني

كارِ  دگري   نيست   بهاي   تو   بداند

صرّافِ تو  من  هستم  و  تو  دُرِّ  گِراني

از عاشقِ خود ياد نكردي به چه علَّت؟

هر  ساعت  و  هر روز  ولي  با  دگَراني

از نازِ تو  سرمَستَم  و  اين  نكته  ندانم

جانا ، ز چه رو ؟ عامِلِ فتنه  به  جَهاني

((دهقان)) چو  بميرَد  به همه خَلق بگويم

عاشق كُشي،از عاشقِ خود جان بِسِتاني

تهران ؛ پنجشنبه 29/11/1388 ؛ جعفري زاويه

+ نوشته شده توسط جعفری در یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393 و ساعت 13 |

تو که هستی ؟

عید است ؛ دلت شاد که شادیّ من از توست

گوینده منَم ؛ آن چـه بگویم سخن از توست

عـشـقِ تـو بُـرون سـاخـتـن از دل نـتـوانـم

در پیکر من روح تـوئی ؛ جان و تن از توست

ای هستیِ مـن بـاد فـدایت ؛ تو که هستی ؟

سرسبزی باغ و گُل و دشت و دمَن از توست

صانع چـه نـمـودَست بـه صُنـعِ تـو ؟ ندانم

در گلشن و گـلـزار صـفـای چمن از توست

مَـخـمـوری نـرگس بـه گلستـان زِ تو باشد

شـادابـی گُل های رُز و نَـسـتَـرَن از توست

در انجمن عشق نـبـاشـد چـو تـو یـک تَـن

زیبایی هـر مـحـفـل و هـر انجمن از توست

تکفیـر کـنـد خـلـق مـرا ؛ گـویـم اگـر من

زیبایی صـد یـوسـف گُل پـیـرَهَن از توست

عـاشـق شـده نـادیــده اویـس قَـرَن ؛ امّــا

عـاشـق شـدن خـیـل اُویس قَـرَن از توست

ای لعل لبت سُـرختـر از سُـرخ کـه سُرخی-

در لَعلِ بَـدَخـشـان و عَقـیـق یَمَن از توست

در وصفِ کمالِ تو چـه گویـم ؟ منِ مسکین

آرامـش و آسایـش هَر مَـرد و زَن از توست

ای کاش کـه در جـامعه من ها بشود ما ! ! !

بَـر منتظران اَمر بَـر ایـن مـا شُدَن از توست

رحـمــی بـــه دلِ ((جعفری)) خستـه نـگـارا

دَر گـردنِ او بـهـرِ اسـارت ؛ رسن از توست

تهران ؛ دوشنبه 4 فروردین ماه 1393 ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در یکشنبه هفدهم فروردین 1393 و ساعت 13 |
در رثای تو چه گویـم ؟ که تـو اُمّ الـنُـجَـبـائی


مـــامِ سـبـطـیـن رســولی و مَــهِ بُـرج حَیائی


علّتِ بالـغـه ی خـلــقــت اَفـــلـاک تــو هستی


اِی بنازم به تو یا فاطـمه(س) معشوق خُدائی


نـطـقِ مـن لال و زبـان و قـلـَمَـم فـاقـد قدرت


سینه ام مخزن دَرد است و تو بَر دَرد دَوائی

+ نوشته شده توسط جعفری در شنبه شانزدهم فروردین 1393 و ساعت 14 |

آمَدَنَت

قالب شعر : غزل مرثیه(تعداد ابیات : 12 بیت)

وزن عَروضی غزل : مَفاعِلَنْ فَعُلاتُنْ ؛ مَفاعِلَنْ فَعِلُنْ

بـیـا ؛ بـیـا کـه دلـم وا شَوَد اَز آمدنت

وجـودِ مُـرده اَم احـیــا شَوَد اَز آمدنت

اگرچه گلشن دل با خزان همآغوشَست

گُـلِ اُمــیــد شـکـوفا شَوَد اَز آمدنت

ز شدَّتِ غم اگر گُم شُدَست دلخوشیَم

بـیـا کـه گُم شده پیدا شَوَد اَز آمدنت

چه سالهاست که چشمم به راه دوخته اَم

بـه آن امـیـد کـه بینـا شَوَد اَز آمدنت

زبان که الکن و قاصر زِ وصفِ توست کُنون

به وَصفِ رویِ تو گویـا شَوَد اَز آمدنت

تو عَـبـدِ صـالح حقّی ؛ وَلیّ و حُجَّتِ او

جهـان چـو جَنَّتُ الاَعلا شَوَد اَز آمدنت

چه طَعنه ها که به ما اِنتظاریون زده اند

زمـان دل خـوشیِ مــا شَوَد اَز آمدنت

بیا؛بیا که دگر گوشمان ز طعنه پُر اَست

بیـا ؛ فَـراعِــنــه رُسـوا شَوَد اَز آمدنت

بهار آمـده ؛ امّـا در آن صَفـایی نیست

بهار هم چه مُـصَـفّـا شَوَد اَز آمدنت !!!

به سینه ها غمِ ایّـامِ فـاطـمـیِّـه نشست

وَ زَخـمِ سـیـنـه مُـداوا شَوَد اَز آمدنت

مَزارِ فـاطـمـه مـولا هـنـوز نـاپیداست

کـه آشـکـار و هـویـدا شَوَد اَز آمدنت

بیا کـه ((جعفری)) دل شکسته هم آقــا

چو قطره وصل بـه دریا شَوَد اَز آمدنت

تهران ؛ چهارشنبه 28 اسفندماه 1392 ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392 و ساعت 6 |

عـیـد اسـت

ساقـیـا بـادة گُلـفـام بیاوَر ؛ عید اَست

پُر زِ مِی کُن قَدَح و جام بیاوَر عید اَست

کام نَگرفته اَم اَز جـام و قَـدَح تا اِمروز

گیرَم از مِی به دَمی کام؛بیاوَر عید اَست

هَست بَر وِفقِ مُـرادِ مَن و دِل اِی ساقی

حـالـیـا گَردشِ اَیّـام ؛ بیاوَر عید اَست

زَحمَتی دارَمَـت اِمروز ؛ بِنِـه مِنَّت و مِی

اَز دَمِ صُبـح اِلـی شـام بیاوَر عید اَست

دور بودَم زِ مِی و جام و سَبو دَر هَمه عُمر

پُخته گَردَم که بُدَم خام؛ بیاوَر عید اَست

قَدَحی دِه که رَوَد غُصِّه زِ غَمـخـانة دِل

مِی بُــوَد دارویِ آلـام ؛ بیاوَر عید اَست

اِی پَری رُخ زِ مِیِ ناب چُنان مَستَم کُن

کـه رَوَد اَز دلَـم آرام ؛ بیاوَر عید اَست

مَن هَـمـاره زِ مِـی و جام گُریزان بودَم

برسانَم تـو بـه فَرجام ؛ بیاوَر عید اَست

مِی نخورده چو بمیرم تو بگو بَر هَمه خَلق
((جعفری))رَفت چه ناکام، بیاوَر عید اَست

تهران ؛ جعفری ؛ 1383

+ نوشته شده توسط جعفری در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392 و ساعت 11 |

یا زهرا "س"

کیست زهرا ؟دختـر پیغمبر است

کیست زهرا؟مرتضی را همسر است

کیست زهرا؟زینب او را دختر است

او حسین اِبـنِ عـلـی را مادرَست

بَر زبان شـیـعـه نامش اَزبَر است

کیست زهرا؟از همه نسوان سرَست

کیست زهرا ؟ آشنـای درد و غم

کیست زهرا ؟ پیشِ خالق محترم

بـود هسـتـی بـی وجـود او عَـدَم

من به جُرأت گویم این؛ بی بیش و کم

کفوِ حیدر  باشد ؛ او را یاور است

قدرت بازوی او در خـیـبـر است

کیست زهرا ؟ مامِ سِبطینِ رسول

دل زِ یـادَش می شود زار و مَلول

کیست زهرا؟ مات و حیرانش عقول

کیست زهرا ؟ کنیـۀ پاکش بَتول

بَر یَمِ عفَّت درخـشـان گوهرَست

نی فقط گوهر؛که گوهر پَروَرَست

کیست زهرا؟حق مدار و حق بیان

کیست زهرا ؟ یار  بَر دَرماندگان

کیست زهرا؟ تُربَتَش بـاشد نَهان

روز محشر ؛ محشری سازد  عیان

حکمِ او حکمِ خدا در  محشرَست

او خُـدا را هـم  کَاَنَّـه دلـبـرَست

نامِ زَهـرا عُـرْوَةَ الْـوُثْـقـایِ دیـنْ

شـیـعـه را زهرا بُـوَد حَبْلُ الْمَتینْ

جسم و جانش با کَلامُ اللَّه عَجین

خُطـبـه اش غَرّا و ناب و دلنشین

در خِطـابـه او خطیبی دیگر است

نطقِ او بُـرَّنـده تر از  خنجر است

روح در جسمِ پیمـبـر ؛ فـاطـمـه

شیرِ حق را یار و  یاور ؛ فـاطـمـه

قدرتِ بـازویِ  حیـدر ؛ فـاطـمـه

فـاتـحِ  اصلیِّ خـیـبـر ؛ فـاطـمـه

یـــاوَرِ مــولا زِ ســوی داورَست

او اُمــیــدِ مَـردُمِ حَـق بـاورَست

او چراغی در شـب دیـجـور بـود

پـای تـا سر قـامَـتِ او نـور بـود

مرتضی ؛ تا  بـود او ؛ مَسرور بـود

هم نفس او بـا مَلَک یـا حور بـود

نـامِ او عرشِ بَـریـن را زیورَست

فـاش می گویم زِ مریم برتَرَست

وای از آن لحظه که آن نیکو سِیَر

رو بـه رو شد بـا عُمَر در رهگذَر

من چه گویم لعنتِ حـق بَـر عُمَر

بُـرد بـالا دستِ خود آن کانِ شَر

کارِ آن ملعون بَسی شرم آوَرَست

او مسلمان است؟حاشا ؛ کافَرَست

ای سرشکِ دیـده یاری کُن مـرا

کـی تـوانــم  داد شـرحِ مـاجـرا

گریه کُن زین غم تو ای غارِ  حرا

این غم و دُخت رسولِ حَق چرا ؟

او که دَر شأنش به قرآن کوثرَست

صورتش اَز چيست؟چون نیلوفرَست

تهران ؛ شنبه 24 فروردین 92 ؛ شب شهادت حضرت صِدّیقَةَ الطّاهِرَهْ سَلامُ اللهِ تَعالی عَلَیْها ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392 و ساعت 19 |

سهم از زندگی

دلم به غیر غم از چرخ سِفله هیچ ندید

به جز  اهانت و تحقیر گوش من نشنید

همیشه غم شده مونس دلِ  حزین  مرا

چگونه شرح توانم دهم که دل چه کشید!

زِ چرخ قسمت من بوده محنت و غم و رنج

چه گویمش؟ به من از آن به جُز بلا نرسید

فغان زگردش این چرخ کجمدار ودنی

زگردش کج آن کی لبان من خندید؟

به گریه های دلم چرخ کهنه می خندد

ز تلخ خندة آن دل  بلرزدم  چون  بید

وَلیک درته دل روزنی است بس روشن

چه روزنی که دهد بر  من  و  دلم اُمّید

خوشم برآن که رسد وعدة خدا روزی

بیآید آن که  پیمبر بـه خلق داده  نوید

نـهـالِ عَـدل شـود بـارور زِ آمـدنـش

همان کسیکه بُوَد بَر عدالت او خورشید

زِ  ظـالـمـان بستانـد تَـقـاصِ مظلومان

بـه خَلق ظُلم کشیده  شَوَد  هُویدا عید

دلت شکسته اگر((جعفری)) به این خوش باش

که می رسی  بـــه وصـالِ  نگار بـی تــردید

تهران ؛ قنات کوثر ؛ جعفری 16/2/1384

+ نوشته شده توسط جعفری در دوشنبه نوزدهم اسفند 1392 و ساعت 11 |

کو خبر ز یار ؟

قالب شعر : غزل (تعداد اَبیات : 12 بیت)

دل در فراق سوخت؛ولی کو خبر زِ یار؟

هَـر جــا رَوَم نـیـابـَم اِلـهـی اَثر زِ یار

چشمَم شدَست چشمه ز هجر و فراقِ دوست

چشمی که گشته اَنجُم و اَختَر شُمَر زِ یار

یارب کجا رَوَم؟به که گویم؟ز دردِ خود

کی میرسد خبر به منِ خون جگر زِ یار

از هَـر کسی سراغ بـگـیـرم ز یارِ خود

پُرسَم ز رهـگـذَر به سرِ هر گذَر زِ یار

کی می رسد فراق به پایان؟خدایِ من

کی می رسد به من خبری مُعتَبَر؟زِ یار

پروانه وَش اگرچه پَرَم سوخت اَز فراق

گیرم وَلیک بـا نِگهـی بـال و پَـر زِ یار

دارم یـقـیـن جوانِ جوان می شود دلَم

بَر من رسد بـه جمعه نگاهی اَگَر زِ یار

بَـر مُـردگان عشق دَمَـد روحِ تـازه ای

شک نیست یک نگاهِ حَقیقت نِگَر زِ یار

او معنی عـدالـت وَ او مهـربـان تَـریـن

می دید کاش گشته دلَـم پُرشَرَر زِ یار

از مـاه هـم جَمیـل تَـر و دل رُباتَرَست

شرمـنـده است چهره ی بدر ِقمر زِ یار

پـیـرم وَلـی ببینم اگـر روی یــار خود

یـابـَم حیـات دیگر و عمری دِگَر زِ یار

هان ((جعفری)) به یار خود اُمّیدوار باش

باشد سکونِ اَرض و سماء؛ بحر و بَر زِ یار

تهران ؛ چهارشنبه 7/12/1392 ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در شنبه دهم اسفند 1392 و ساعت 20 |

سَیِّد و مَوْلایِ من

قالب شعر : غزل (تعداد اَبیات : 12 بیت)

اِی گُلِ زیـبـای مَن ؛ مـاهِ دل آرایِ مَن

مـاهِ دل آرای مَن ؛ وی گُلِ زیبـایِ مَن

عـاشـقِ رویت مَنَم ؛ بسته ی مویَت مَنَم

مَستِ سَبویت مَنَم ؛ سـاغَر و مینایِ مَن

در تنِ من جان توئی؛در دلم ایمان توئی

مهر درخشـان توئی ؛ دلـبـر دانـای من

اِی نگهَت نو بَهـار ؛ لاله رُخ و گُل عذار

آیـتِ پـروَردگـار ؛ در دلِ شیـدایِ مَن

اِی به فدای تو جان؛زلفِ تو چون پَرنیان

مثلِ تو کو در جَهان ؟ لؤلؤ ِ لـالـایِ مَن

جَنَّتِ مَن کویِ تـو ؛ مستی اَم اَز بویِ تو

اِی خَـمِ اَبـرویِ تـو ؛ قـوسِ مصلّایِ مَن

دامِ بَـلا مـویِ تـو ؛ قـبـلـه نما رویِ تو

اِی دَمِ نیکوی تـو ؛ مـایـه ی احیایِ مَن

از تو ندارم خبر؛ می چکد اشک از بَصَر

باش بـه سانِ قمر ؛ در شبِ یلدایِ مَن

کاش تـو ای مهربـان ؛ رُخ بنمائی عیان

باد فَدای تو جـان ؛ ای شرف اَفزایِ مَن

راهِ تـو راهِ خُـدا ؛ خـاک رهت تـوتـیـا

یوسفِ زهرا بیا ؛ اِی هـمـه دُنـیـایِ مَن

جان ز غمت سوخته ؛ سوخته ؛ افروخته

بَـر رَهِ تـو دوخـتـه دیـده ی بینایِ مَن

دل ندهد (( جعفری )) ؛ غیر تو بر دیگری

از همگـان بَرتَری ؛ سَـیّـِد و مَوْلایِ مَن

تهران ؛ جمعه 2/12/1392 ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در جمعه دوم اسفند 1392 و ساعت 14 |

جامِ زهرِ شوکَران

قالب شعر : غزل (تعداد اَبیات : 14 بیت)

کُجاست کویِ نگارَم؟کسی نشان بدهد

مَرا نـجـات از این نـالـه و فغان بدهد

اگـر کـه نیست فـراقِ نگـار را پـایـان

کسی ؛ دو جـام مرا زهرِ شوکران بدهد

اگـر نکُشت زِ بـخـتِ بَـد اوَّلین جامـَم

کَـرَم نـمــوده و از دوّمـیـنِ آن بدهد

شدیدتـر بُـوَد از مـرگ ؛ اِنتظار و فراق

زِ اِنتظار بِه این است شخص جان بدهد

چه قَـدر چشم بـدوزم بـه راهِ یار آخر

خُدا خودش به دلم طاقت و تَوان بدهد

خـدایِ مـن بـرسان یـار را به مُنتظران

شفا به درد همـه ؛ صاحب الزَّمان بدهد

قسم به نام عزیزش که مهدی و هادی است

وجودِ اوست که نظمی بر این جهان بدهد

دعـا کنیم بـه درگاه پـاک خـالقِ مان

کـه اِذن آمـدنش بـا دعـایمـان بدهد

ظُهـور گر کند آن مُنجیِ عدالت کیش

بـه مُستَمَند و فَقیر و ضَعیف اَمان بدهد

فساد و فتـنـه یقین است رَخت بربندد

بـه ذوالفقار اَگـَر حضرتش تکان بدهد

چو جَدِّ خویش عَلی ؛ عَدل را کند مَعنا

بـه عَدل ؛ همَّتِ او عُمرِ جـاودان بدهد

خُدا کند کـه بـه دیوار کعبه تکیه کُند

اَذان بگوید و مـعـنـا بَر آن اَذان بدهد

خُدا کُـنـد زِ کَـرَم یک تبـسُّـم نَمَکین

به عاشقانِ خـود آن یـار اَرمغان بدهد

خُدا تـو را به جَـلالَت هماره لطفی کُن

که((جعفری)) بتواند خوش اِمتحان بدهد

تهران ؛ پنجشنبه 24/11/1392 ؛ جعفری زاویه

+ نوشته شده توسط جعفری در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1392 و ساعت 14 |


Powered By
BLOGFA.COM














Online User