روز عاشورا و تشنگی حضرت علی اکبر ((ع))

قَدِّ او سَرو و رُخَش لاله ؛ دو اَبـرو چون کمان

چشم همچون نرگس مست اَست و لب یاقوت سان

گَـر بـگـویـم: تیر مُـژگـانش زِ پیکان تیزتر

مُدَّعی بـی جـا نگفتم این سخن ؛ عیبم مَدان

نـُطـق و گـفتـارش کُنَد مبهوت هَر بیننده را

ناز گفتارش کشد آن ؛ كاو  شنید حرفی از آن

چهره زیبا؛ دیده شهلا؛خُلق و خو همچون نَبی

بَر جمال و بر کمالش ؛ قَد کند خَم کَهکشان

خَـلـقـاً و خُـلـقـاً رسـول الله می بـاشد ولی

او  پـیَـمـبَـر بـود و این باشد زِ پیغمبر نشان

روز عـاشـورا بـه اَخـیـام آمد اَز میدان دَمی

بَر پدر گَفتا: پدر جان تشنه هستم ؛ آن جوان

گَـر میسّر بـاشَـدَت دِه جُـرعـه ای آبَم پدر

گر بنوشم آب اَز دَستَم رَهَد کی کـوفیـان ؟

روی فَـرزنـدِ خودش بـوسید مولایش حسین

بَر دَهـان تـشـنـه ی اکبـر نهاد آن شَه زَبان

عدّه ای گـویـنـد: او با این عمل سیراب شُد

چیزِ دیگر دَر نَـظَـر بـاشَـد مَـرا دارَم بـیـان

او به فرزند خودش با این عمل گفت؛این چنین

بین زبانم را تو اَکبر ؛ خشک بـاشد دَر دَهان

تشنه هستم چون تو من هم اِی گُل زیبایِ من

عهد دارم بـا خُدایَـم تـا دَهَم من تشنه جان

((جعفری)) گَر لُـطـفِ مـولا شامل حالَت شود

نار دوزخ بَـر تـو میگردد مـُبـدَّل بَـر جنـان

فدای نام علی اکبر اَر شَوَم چه خوش است !

اِی قلم کاش اورک قانی سنه جوهر اؤلا

من اؤلام؛سن اولاسان؛لطف حق داور اؤلا

یازدیـقـون دفتـرووَه نامِ علی اَکبر اؤلا

اؤ گـؤزَل آد ؛ یازیلان شعرلَرَه زیوَر اؤلا

سِئل کیمی گوزده ولی آخماقا اشکِ تَر اؤلا

اِی قلم اکبری سن یوسفه بَنزَتمَه گیلَن

یوسف هاردان اؤ گوزلّیکده دی اِنصاف اِئله سَن

هاردا یوسف گئیینیب اوج جوانلیقدا کَفَن

بـو همان لیلی نی مجنون ائلیَن اَکبردی

حُسنی مین یوسفی مغبون اِئلیَن اکبردی

التماس دعا ؛ جعفری