یا مَوْلایَ یا حُسَیْنْ اِبن عَلی " ع "

مَبهـوتِ مـقـامِ تو دل و جان شده مولا

با یادِ تو دل روضه ی رضوان شده مولا

کاخ ستـم اَز لُطـفِ تو ویران شده مولا

عالَم همه در سوگ تو گریان شده مولا

نامِ تـو کُـنـَد حلّ؛ چـه پیچیده مَسائِلْ

یـادِ تـو نـمـایـد همـه جا حلِّ مَشاکِلْ

اِیْ آن که شُده عـاشقِ تـو خـالقِ یکتا

اِیْ جَـدِّ تـو از خَـلقِ جهان بَرتَر و اؤلی

اِیْ نـامِ تـو مَـعـنـا بــه تـَوَلاّ و تَـبَـرّی

اِیْ درگـهِ تـو بـابِ رجـاء بَر همه دنیا

اِیْ عـاشق نـامـت همـه دیوانه و عاقِلْ

با یادِ تـو در سینـه بُـوَد در ضربان دِلْ

مـولا بـه تـو نازَم کـه اَبَـر مَـردِ جهانی

فـارغ ز قـیــودات زمـانـی و مـکـانی

از قـیـد تـعـلُّـق نـبـُوَد در تـو نشـانی

بَــرتَــر ز خـیـالـی و فـراتَـر ز گمانی

کـو غیرِ اَب و جدِّ تـو مانندِ تو عادِلْ ؟

اِی حامیِ بَرجَسته ی حَق ؛ دشمنِ باطِلْ

اِیْ بـنـده ی شایسته و وارسته ی ایـزَد

اِیْ سِـبـطِ نـبـی ؛ وارِثِ پیغَمبـَرِ اَمجَـد

وصفِ تو بـه دیوان و به دیباچه نگُنجَد

پـایـان نـپـذیـرد بکنم وصف تو ممتَد

بی عشقِ تو دل نیست دلم ؛ بلکه بُوَد گِلْ

بـا عشق تو شَهد است مَرا ؛ زهرِ هَلاهِلْ

تهران ؛ جمعه 17 آبانماه 1392 شمسی مصادف با چهارم محرم الحرام 1435 قَمَری ؛ جعفری زاویه