اشعار ترکی و فارسی از دو شاعر خلخال

چه دلبری !!!

قالب شعر:غزل(تعداد اَبیات:12 بیت)

وزن شعر:مَفاعِلُن فَعُلاتُن ؛ مَفاعِلُن فَعِلُن

فَسانه اَست و فُسون کارِ این زمانۀ دون

سرشکِ دیـده ی عشّاق را نمـایـد خون

هر آن کسی کـه شود عاشقِ دل آرایی

کشَد بـه وادی دیوانگی و دَشتِ جُنون

خدایِ من کُمَکَم کُن رسَم به یار خودَم

نـبـاشد آرزوی دیـگـری مَـرا اَکـنـون

چه دلبری کـه سرآمـد میانِ زیبایان !!

چه دلبری کـه نموده دلِ مَـرا اَفسون !!

چه دلبری!! کـه کلامش بُوَد کلامِ خدا

لَبش چو لَعل و رُخَش لاله؛قامَتش مَوْزون

بُـوَد عـدالتِ محض آن یگانه ی دوران

جهان ز عدل شود پُر؛ چو گردَد او مَأذون

چه دلبری !! کـه خدا نیز دوستش دارَد

بـه اِذن حَـق بنماید جَهان ؛ کُنْ فَیَکوُن

گَهی به یادِ رُخَش با خودم سخن گویَم

همین عمل کُنَدَم بینِ خَلق؛خوار و زبون

به خنده بر منِ مسکین بِگُفت مَردی دوش

چه جایِ قال و مَقالَست با خودَت؟مجنون

نگاه کَـردم و اَشْکـَم بـه صورتَم غَلتید

شُد این عبارت زیبا جوابِ من : مَمنون

خدا تو را قَسَمَت می دهم به نامِ خودت

زِ دَردِ هجر مَکُن اَشکِ چشم مان جیحون

زِ غُصِّه شِکوِه مَکُن((جعفری))دلت خوش دار

رُخَشْ ببینی اَگَـر شادیَت شَوَد اَفــزون

تهران ؛ یکشنبه 15 دی ماه 1392 ؛ جعفری زاویه