بینوایم ساختی !

قالب شعر : غزل (تعداد ابیات : 14 بیت)

 وزن عروضی شعر : فاعلاتُن ؛ فاعلاتُن ؛ فاعلاتُن ؛ فاعلُن

عاشقم کردی و بَعد از آن رهایَم ساختی

کُلِّ دنـیـا را چـو زندانی برایَم ساختی

عاشقم کردی نمودی سَلبِ آزادی زِ من

بسته با زنجیر عشقت دست و پایَم ساختی

زندگانی شد حَرامِِ من ؛ حَلالَت باد عشق

از زمـانی که تو با خود آشنایم ساختی

راه را گم کرده اَم؛ آیا نشانم میدهی ؟

بی خبر از نـاکـُجـاها و کُجایَم ساختی

چشم و گوشم بسته بود و فارغ از چون و چرا

خوبرو ؛ وابسته ی چون و چرایَم ساختی

من نمی گویم بیا حالی بپُرس اَز مَن وَلی

کُن دُعایم ؛ زانکه مُحتـاج دعایَم ساختی

بخت یـارت باشد اِی یارِ نکو اقبالِ من

گَرچـه با هجر و فراقت بینوایَم ساختی

گشته ام بیمار از هجرَت؛ کُجایی نازنین؟

رَحم کُن مُحتـاجِ دارو و دوایَم ساختی

ای تَسَلّی بخش قلبِ زار و عاشق کیشِ من

گوید این دل:از چه؟زار و مُبتلایَم ساختی

آتشِ سوزانِ عشقت سوخت بال و پَر مَرا

مِـثـلِ خاکِستر به اَطوار و اَدایَم ساختی

اَز گدایی سَخت بی زارَم وَلی اِی نازنین

گو؛چه کَردی؟بَر دَرِ لُطفَت گدایَم ساختی

کاش بـاز آیی؛ ببینی حالِ زارِ عاشقت

باوَرَت گَردَد که از خویشَم جُدایَم ساختی

از تو تنها یادگاری دردِ عِشقت ماند و بَس

یادگارَت را اَنیسِ جـان گَزایَم ساختی

((جعفری))یارِ تو روزی خواهَد آمَد؛کُن یقین

بَعد اَز این هَرگِز مَگو مَحو و فَنایَم ساختی

تهران ؛ یکشنبه 13 بهمن ماه 1392 ؛ جعفری زاویه